Elsie (elsie_by) wrote,
Elsie
elsie_by

Воўк

Сaмцы сьціснула пасткаю лапу.
Пахла дымам далёкіх стрэх.
Воўк кусаў акрываўленай зяпай
Сталь халодную, мерзлы сьнег.

Толькі ранкам яе пакінуў
І кружыў сярод бліжніх лоз
Адзінокі, як месяц над нівамі,
У траскучы гэты мароз.

Людзі ўдзень прыйшлі да адрынутай
І яе, заўважыўшы сьлед,
Як жывую прынаду пакінулі
Ў дзень апошні глядзець на сьвет.

І ўвесь дзень мільгацеў за аблогай,
Дзе спляліся хмызы, як паркан,
Цень вялізнага, цень сівога,
Цень самотнага ў сьвеце ваўка.

Калі ж ноч сьняжком лебядзіным
Закурыла на стужкі дарог,
Ён прыйшоў зь бясьпечнай лагчыны
І на сьнег поруч зь ёю лёг.

Занурыўшыся, думаў сурова,
Быццам спаў, – ды спакойна так, –
Толькі ціха ўздрыгвалі бровы
Жаўтаплямыя, бы ў сабак.

Поруч зь ёю, яшчэ не памёршай,
Ён прыпомніў леташні сьнег,
Сіні месяц, сустрэчу першую,
У руі той шалёны бег.

Што ж дарэмна выць і бадзяцца?
Калі людзі са зброяй прыйшлі,
Ён ня мог, не жадаў падняцца
І пакінуць яе на зямлі.

Ён глядзеў не змаргнуўшы ў рулю,
Ён маўчаў, ня дыхаў, ня соп,
Узяўшы гарачую кулю
У шырокі пукаты лоб.

Уладзімір Караткевіч

ВОЎК
Tags: стихи
Subscribe

Posts from This Journal “стихи” Tag

  • Васілю Быкаву

    Час стагоддзі, як касой, сцінае, Веры, царствы, догмы йдуць да ценяў… Ўсё мінае – Гонар не мінае, Бо народжаны адным сумленнем. Калі сонца выб’ецца…

  • (no subject)

    Ты не думал: кто я? Не думал: что ты? Ты просто делал свою работу. Как те, что в Освенциме откручивали вентиль: Вот так – откройте, вот так –…

  • ***

    Вучымся жыць з болем, што прарос і пасьпеў. Полем яго, колем сэрца аб вечны сьпеў. Дні – як дзесяцігодзьдзі, а хвіліны – як дні. Боль, супыніся,…

  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your reply will be screened

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments